Umacnianie Układu Warszawskiego

„Umacnianie Układu Warszawskiego, rozwijanie i pogłębianie w jego ramach współpracy, sojuszniczej solidarności i braterstwa broni odpowiada żywotnym interesom każdego państwa socjalistycznego z osobna, zwłaszcza państwa mniejszego, które w dzisiejszych czasach nie jest w stanie samodzielnie zapewnić sobie bezpieczeństwa. Dlatego obowiązkiem wszystkich krajów socjalistycznej wspólnoty obronnej jest stale potęgować wysiłki, by umacniać Układ Warszawski.
Różnorodne procesy z zakresu podnoszenia zdolności obronnej każdego pojedynczego kraju socjalistycznego oraz całej wspólnoty obronnej permanentnie rozstrzygane są przez Doradczy Komitet Polityczny oraz przez dowództwa armii sojuszniczych, które wymieniają doświadczenia w dziedzinie rozwoju sił zbrojnych, zarówno na płaszczyźnie dwustronnej jak i wielostronnej.
Istotnym czynnikiem umacniania obronności państw socjalistycznych, tak w wymiarze narodowym, jak i koalicyjnym, jest stałe umacnianie międzysojuszniczej braterskiej współpracy. Armie Układu Warszawskiego mają dobre warunki do rozwijania tej współpracy, która obejmuje wszystkie szczeble dowodzenia. Na szczeblach najwyższych rozwinęła się np. szeroka praktyka wzajemnych konsultacji w zakresie opracowywania jednakowych poglądów w kwestiach współczesnej strategii, sztuki operacyjnej i taktyki, szkolenia operacyjnego i bojowego. Wytycza się główne kierunki działania obronnego, koordynuje plany szkolenia, ujednolica normatywy, instrukcje, regulaminy i inne przepisy, w oparciu o najlepsze doświadczenia wszystkich sojuszniczych armii.“(2)