- Koniecznie - odparł Vincent-

„— Koniecznie — odparł Vincent.
— Świetnie. A teraz sądzę, że powinniśmy wrócić do pracowni. Napij się jeszcze przed wyjściem. Doskonale. Teraz jeszcze strzemiennego i butelka będzie pusta. Uwaga, przewrócisz stół! Zostaw wszystko na podłodze, posługaczka już to uprzątnie Myślę, że wkrótce będę musiał wyprowadzić się stąd. Jestem bogaty, Van Gogh. Ojciec boi się, że pewnego dnia mógłbym mu złorzeczyć, że mnie spłodził kaleką — daje mi więc wszystko, czego zapragnę. Przy przeprowadzce nie zabieram nic ze starego mieszkania oprócz moich prac. Wynajmuję puste atelier i z wolna dokupuję wszystko co potrzeba, póki się znów nie zapełni tak, że nie sposób oddychać. Wówczas znów się wyprowadzam. A propos, jakie wolisz kobiety — blondynki czy rude Zostaw drzwi, nie trzeba ich zamykać. Patrz, jak te metalowe dachy płyną faliście w dół, ku bulwarowi Clichy — zupełnie jak morze. Do diabła, przed tobą nic potrzebuję udawać. Opieram się na lasce i pokazuję piękne kąty i zaułki z tej jedynie przyczyny, że jestem przeklętym kaleką, który nie może zrobić na raz więcej jak parę kroków. W ten czy inny sposób zresztą wszyscy jesteśmy kalekami. Chodźmy!
Wyglądało to tak łatwo... Wystarczyło odrzucić starą paletę, kupić kilka jasnych farb — i malować jak impresjoniści. Wieczorem pierwszego dnia Vincent był zdziwiony i trochę zły. Drugiego dnia był w nie lada kłopocie. Zmieszanie przeszło z kolei w gniew, smutek i trwogę. Po upływie pierwszego tygodnia wściekłość w nim kipiała. Po tylu miesiącach niestrudzonego eksperymentowania farbami wciąż jeszcze był nowicjuszem. Jego obrazy były ciemne, mętne i lepkie. Lautrec, który siedział u Kormana^ obok Vincenta, słyszał jego przekleństwa i przyglądał się pracy, lecz wstrzymywał się od wszelkich rad.“(8)